Nederlandse pensioenfondsen APG en PGGM stappen in Belgische opslagtanks

Twee grote Nederlandse pensioenbeheerders, APG en PGGM, vormen samen met Australische pensioenbeleggers een consortium dat een belang van 66,2% heeft genomen in LBC, een Belgisch bedrijf dat grootschalige opslag van vloeistoffen verzorgt. Het consortium kocht het belang van Challenger Infrastructure Fund (CIF).
Volgens CIF – een beursgenoteerd Australisch vehikel met wereldwijde spreiding – betaalde het consortium in totaal 277,8 miljoen dollar (222,2 miljoen euro) voor het belang in LBC.

Vervolg

Twitter mee over de pensioenhervormingen #bpension

Nederlands pensioenfonds APG klaar voor Griekse ontwikkelingen

APG heeft een breed scala aan mogelijke uitkomsten onderzocht van de Griekse staatsschuldcrisis en de impact die dit kan hebben op de pensioenvermogensbeheerder. Daarbij is “niet alleen gekeken naar een mogelijke exit van Griekenland uit de euro,” aldus woordvoerder Harmen Geers. Voor het geval dat Griekenland toch uit de Europese monetaire unie mocht treden, heeft APG – de vermogensbeheerder van onder meer het 261 miljard euro sterke ambtenarenfonds ABP en het pensioenfonds van de Bouwsector, met 34 miljard in kas – met een aantal van zijn klanten afgesproken om “de beleggingsmix te veranderen” of een “meer dynamisch” beleggingsbeleid te gaan voeren.

Vervolg

Twitter mee over de pensioenhervormingen #bpension

ABN Amro en APG gaan samenwerken op Nederlandse pensioenmarkt

APG, de grootste pensioenuitvoerder van Nederland, en de Nederlandse bank ABN Amro hebben samen APG-ABN Amro Pensioen Instelling opgericht. Dat maakten beide bedrijven woensdag bekend.

De zogeheten Premie Pensioen Instelling (PPI) gaat werkgevers pensioenregelingen aanbieden voor Nederlanders die niet via een bedrijfstak- of ondernemingspensioenfonds pensioenrechten opbouwen. De instelling wil hiermee concurreren met bestaande ondernemingspensioenfondsen en verzekeraars.

Nieuw ! Pensiontalk Mobile (betaversie)

Nederlands APG wil Britten pensioen aanbieden

APG heeft meegewerkt aan een rapport over de toekomst van het Britse pensioenstelsel. Eventueel is de pensioenuitvoerder bereid in het Verenigd Koninkrijk zijn diensten te gaan aanbieden. Dit bevestigde een woordvoerder van APG woensdag.

Opkoopfonds Alpinvest staat te koop

De Nederlandse private-equitybeleggerAlpinvest, een van de grootste in Europa, staat te koop. Alpinvest is nu nog in handen van de Nederlandse pensioenfondsen APG en PGGM en belegt voor hun rekening pensioengelden in niet-beurgenoteerde bedrijven.

In België nam Alpinvest in 2003 het chemiebedrijf Taminco over van UCB, maar het schoof die participatie later door naar CVC. Het was ook betrokken bij de buy-out van Ontex in 2003 en het was een van de vroege investeerders in het biotechbedrijf Galapagos. In de portefeuille van Alpinvest zit nog Carcoustics Belgium, een auto-onderdelenproducent met vestiging in Genk.

Volledig artikel

NL : APG geeft Alpinvest miljardenmandaat

Het ambtenarenpensioenfonds APG heeft Alpinvest Partners een mandaat gegeven om jaarlijks ruim 4 miljard euro te investeren.

Dat blijkt uit uitspraken van CEO Volkert Doeksen van AlpInvest, tijdens een conferentie in Hongkong.

Teken van vertrouwen
De toezegging van APG betekent een teken van vertrouwen in de private equity-sector, die een moeilijke periode doormaakt, aldus Doeksen. De CEO wilde niets kwijt over voor hoeveel jaar de overeenkomst geldt.

Veel beleggers in private-equity-fondsen zagen in het afgelopen jaar hun beleggingen wegsmelten. Ze kunnen of willen geen kapitaal meer in private equity-fondsen steken.

Exclusief
Alpinvest is voor de helft eigendom van APG, dat circa 173 miljard euro aan pensioengelden beheert. De andere helft is in handen van het pensioenfonds voor de zorgsector PGGM.

Het private-equity-fonds belegt sinds 1999 exclusief voor deze twee pensioenfondsen. Sinds 2000 kreeg het daarvoor meer dan 40 miljard euro toevertrouwd.

APG was woensdag niet voor een reactie bereikbaar.

NL : APG stuurt brandbrief naar Brussel

De grote Nederlandse pensioenbeheerders, waaronder APG en PGGM, hebben een brandbrief gestuurd naar Eurocommissaris Charlie McCreevy (foto). Zij maken zich ongerust over de richtlijn die de EU over alternatieve investeringen als hedgefondsen in voorbereiding heeft.

De pensioenfondsen stellen dat de voorstellen hun beleggingsrisico's ernstig beperken, zo staat in de brandbrief waarover Fondsnieuws beschikt.

Brede steun voor brandbrief
'It may reduce investment opportunities and risk diversification, lead to higher costs and lower returns, and may not reach its intended objective to reduce the systemic risk as experienced under the current financial crisis', staat in de brandbrief aan de eurocommissaris voor de interne markt.

De pensioenfondsen en institutionele beleggers hebben meer dan 450 miljard euro onder beheer. Het gaat om APG, Blue Sky Group, Hoogovens Pensioenfonds, MN Services, PGGM, Philips Pensioenfonds, Progress, Shell Pensioenfonds, Syntrus Achmea Asset Management.

Het initiatief wordt gesteund door de Vereniging Bedrijfstakpensioenfondsen en de Stichting voor Ondernemingspensioenfondsen.

Compliance officer Gerben Everts van APG, die de brief heeft opgesteld, zegt dat men het belang van de beleggers bij deze richtlijn duidelijk heeft willen maken.

Meer transparantie, niet regels
Men vindt dat de richtlijn te veel 'a one size fits all' benadering heeft. Zo worden private equity fondsen met hele andere kwesties geconfronteerd dan hedgefondsen, stellen de opstellers van de brief.

De institutionele beleggers vragen om een aanpassing van de richtlijn. Volgens hen moet bescherming van (institutionele) beleggers worden bereikt door meer transparantie en niet door meer regels.

'Kosten voor leden omhoog'
De ondertekenaars van de brief vinden dat de scope van de richtlijn te breed is, de compliance kosten er te hoog door worden en dat daardoor de kosten voor de leden van de pensioenfondsen zullen stijgen en dientengevolge de opbrengsten zullen dalen.

Ook uit andere landen bestaat toenemend verzet tegen de richtlijn. De initiatiefnemers zeggen dat zij ondermeer contact hebben met de Britse National Association of Pension Funds, die ook bezwaar tegen de richtlijn heeft aangetekend.

brandbrief_mccreevy_030909[1]

Nederland: Fusie Cordares en APG loopt stroef

Cordares en APG hebben hun beleggingsportefeuilles nog steeds niet samengevoegd, hoewel hierover een jaar geleden een positief besluit is genomen.

Als reden voor het feit dat Cordares zijn beleggingsportefeuille nog steeds niet heeft overgedragen, worden complexe interne processen genoemd.

Dit schrijft FEM Business vandaag op zijn website.

Volgens APG is het overdragen van individuele beleggingen van de ene naar de andere juridische entiteit juridisch complex en tijdrovend.

Schaal- en kostenvoordelen

Cordares is de pensioenuitvoerder van een aantal woningbouwcorporaties. Een jaar geleden werd besloten tot een samenvoeging van de beleggingsportefeuilles van Cordares en APG. Als reden hiervoor werd verwezen naar de schaal- en kostenvoordelen.

Ook werd ter onderbouwing van de fusie verwezen naar innovatieve technieken voor asset- en risicomanagement. Hierbij lag het accent niet op winstmaximalisatie, maar op behartiging van de collectieve stakeholdersbelangen zoals de dekkingsgraad van pensioenfondsen en de indexering van pensioenen.

Al in één gebouw

De beleggers van Cordares en APG zitten inmiddels al wel samen in het kantoorgebouw Symphony aan de Amsterdamse Zuidas. Volgens APG wordt de fusie van de beleggingsportefeuilles dan ook gewoon doorgezet.
Ook wijst de pensioenuitvoerder erop dat de voltrekking van de fusie ook ten minste een jaar zou duren.

Pensioenfondsen matigen crises

De financiële sector ligt weer onder vuur. Banken en verzekeraars moeten grote verliezen nemen op posities die tot midden vorig jaar nog bijdroegen aan miljardenwinsten. Centrale banken hebben op ongekende schaal moeten bijspringen met tijdelijke financiële steun en zijn daarbij gedwongen nieuwe wegen in te slaan.

De pijlen der critici richten zich op de ‘jongens van het snelle geld’ en het ‘kuddegedrag van financiële instellingen’. Dit is begrijpelijk en deels terecht. Net als ten tijde van de internet-zeepbel is er onverantwoord en extreem gehandeld, door individuen alsook door sommige instellingen. Verstandig omgaan met risico blijft lastig.


Deze constatering doet nauwelijks af aan de grote betekenis van het moderne financiële systeem voor de welvaart. Steeds meer risico’s kunnen worden verhandeld en uiteindelijk, tegen een vergoeding, worden gedragen door de partijen die daartoe het best in staat zijn. Het financiële systeem met zijn snelle aanpassing van prijzen fungeert zo als schokbreker voor de reële economie. Tegelijk wordt zo het risicodraagvlak in de samenleving vergroot, kunnen investeringsrisico’s beter worden beoordeeld en genomen en ontstaat meer ruimte voor innovaties.

Genoemde zegeningen gelden niet onverkort. Soms kunnen financiële markten ook juist sterk destabiliserend werken. Waar de grenzen, die in de tijd verschuiven en steeds weer worden afgetast, precies liggen is vooraf moeilijk aan te geven.

Gegeven de ervaringen van het laatste jaar is het zaak de interne stabiliteit van het financiële systeem te vergroten zonder de kip met de gouden eieren te slachten. Dit betekent dat in tijden van hoogconjunctuur een sterke opbouw van risico moeilijker wordt gemaakt, terwijl tegelijkertijd het vermogen van het systeem om risico’s te dragen, vooral in tijden van crises, wordt versterkt.

Een reeks van maatregelen laat zich denken, ruwweg in te delen in regelgeving voor zaken als risicometing, waardering en beloning en kapitaalvereisten. Een juiste afstemming en dosering van deze instrumenten is cruciaal voor het uiteindelijke resultaat.

Ook het te voeren macro-economische beleid, inclusief het monetaire beleid, speelt een belangrijke rol. De onevenwichtige betalingsbalansverhoudingen in de wereld vormen op dit moment een voedingsbodem voor financiële zeepbellen en instabiliteit. Hoge besparingen in het Oosten (Azië, olierijke landen in het Midden-Oosten) vloeien naar het Westen. Gevolg: een vrij lage reële rente, oplopende schuldniveaus, hoge huizenprijzen en explosief uitdijende staatsfondsen.

De kredietcrisis toont dan ook het belang van een houdbare balans tussen tekortfinanciering en economische aanpassing in de belangrijkste regio’s. Het zou helpen als China zijn wisselkoers sneller liet appreciëren, als de Amerikaanse Federal Reserve niet coûte que coûte iedere keer een recessie probeert te vermijden en als de economieën van de olierijke landen in het Midden-Oosten beter zouden functioneren.

Pensioenfondsen hebben net als veel andere beleggers baat bij een behoorlijk niveau van de rente en een evenwichtige vergoeding voor het genomen beleggingsrisico, de zogenoemde risicopremie. Hun missie wordt er niet eenvoudiger op als zij op de kapitaalmarkten moeten gaan wedijveren met speculanten die met zeer veel geleend geld beleggen. Hun gedrag zet risicopremies onder druk terwijl - een paradox - de risico’s binnen het financiële systeem door de sterke nadruk op korte schuldfinanciering (‘leverage’) juist worden vergroot.

Sommige zakenbanken dragen bij aan versterking van de conjunctuurbeweging op markten, zo heeft de New York Fed laten zien. Bij opgaande markten lenen zij kort om meer te kunnen beleggen, waardoor vermogenstitels nog sterker in prijs stijgen en een opwaartse prijsspiraal ontstaat. Bij een neergaande markt gebeurt het omgekeerde. Nu Bear Stearns te belangrijk is gebleken om failliet te laten gaan, zullen ook zakenbanken onder het toezicht gebracht moeten worden. Extreme vormen van korte schuldfinanciering moeten daarbij worden uitgesloten.

Liquiditeit in de markt is gebaat bij diversiteit aan beleggingsstrategieën. Veel instellingen werken met gespecialiseerde teams die, onder druk van korte termijn financiële beloningsprikkels, zwaar inzetten op één kunstje dat het op dat moment goed doet in de markt. Ze houden dat vol zolang de markt de goede kant op beweegt, ook al neemt de verwachte risicopremie op de bewuste strategie af. Vaak is de mate van schuldfinanciering hoog, wat de problemen groot maakt zodra de trend breekt. Meer spreiding in het beleggingsbeleid, meer nadruk op strategieën die tegen de korte termijn marktontwikkeling ingaan en daartoe ook een langere beleggingshorizon hanteren en een daarbij passende beloningsstructuur, kunnen dit helpen voorkomen.

Aandacht is ook nodig voor de zin en onzin van het op marktwaarde waarderen van beleggingen. Waardering op marktwaarde in combinatie met prijsgevoelige bonussen en risicosystemen heeft de gevoeligheid van de balans voor zelfversterkende prijsbewegingen sterk vergroot. De onzekerheid over de echte onderliggende waarde van de meer illiquide, complexe beleggingen is bovendien groot. Zeker in tijden van financiële stress kan dit de balansen van financiële instellingen onnodig sterk negatief beïnvloeden.

Een dynamische markteconomie en financiële turbulentie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Pensioenfondsen voorzien in een basisbehoefte van werknemers en fungeren daarbij als buffer tussen individu en de beweeglijke financiële markten. Hun op de lange termijn georiënteerd beleggingsbeleid helpt crises te matigen. Immers dan doen zich de meest interessante beleggingsmogelijkheden voor. Aan het bestaansrecht van dit instituut en van zijn vermogen om een lange beleggingshorizon te hanteren, moet ook vanuit dat oogpunt niet worden getornd.

Wim Barentsen en Roderick Munsters zijn respectievelijk hoofd Strategie en hoofd Investeringen bij APG Investments.

Guy Verhofstadt : Beheerder van Nederlandse pensioenen

Guy Verhofstadt wordt commissaris -vergelijkbaar met de functie van bestuurder in België- van de Nederlandse APG Groep. Dat is de verzelfstandigde vermogensbeheerder van ABP, het grootste pensioenfonds van Nederland en een van de grootste ter wereld.

APG beheert collectieve pensioenfondsen met in totaal zo'n vier miljoen aangeslotenen in de Nederlandse overheidssector, het onderwijs, de bouw en de woningsector. Het heeft een pensioenvermogen van 240 miljard euro onder beheer en is daarmee, volgens Het Financieele Dagblad, veruit de grootste commerciële vermogensbeheerder van Nederland. APG, dat pas vorige maand werd afgesplitst van het eigenlijke pensioenfonds ABP, zou ook van plan zijn om vermogensbeheer en andere diensten te gaan aanbieden aan pensioenfondsen uit andere sectoren dan degene waar het nu al actief is.

Voor Verhofstadt is dit het eerste bestuursmandaat dat hij aanvaardt sinds hij geen premier meer is. Of hij zijn voorganger Jean-Luc Dehaene achternagaat, die onder meer bestuurder is bij de beursgenoteerde bedrijven Umicore, InBev, Lotus Bakeries en Thrombogenics? Aan aanbiedingen zal het hem alvast niet ontbreken.

Verhofstadt zelf was gisteren niet bereikbaar voor commentaar, maar volgens zijn oud-woordvoerder, Koert Debeuf, is de ex-premier niet van plan om bestuursmandaten te beginnen cumuleren. Dat hij deze ene functie toch aanvaard heeft, heeft volgens Debeuf vooral te maken met de aard van de organisatie: Verhofstadt is altijd een pleitbezorger geweest van de ontwikkeling van de zogenaamde 'tweede pensioenpijler' of collectieve, bedrijfsgebonden pensioenregelingen. Net op dat vlak is APG actief. Verhofstadt zou ook niet van plan zijn om bestuurder te worden in puur commerciële bedrijven.

Bij APG verkeert de Belgische ex-premier alvast in het gezelschap van enkele Nederlandse ex-politici. Voorzitter van de raad van commissarissen van APG is de Nederlandse ex-minister Elco Brinkman, die fractievoorzitter was van het CDA toen dat in 1994 een historische verkiezingsnederlaag leed. Brinkman verliet de politiek een jaar later. Ook Paul Rosenmöller wordt commissaris bij APG. Hij was fractieleider en partijleider van GroenLinks tot hij in 2003 uit de politiek stapte in de nasleep van de moord op Pim Fortuyn. Nadien werd hij televisiepresentator en programmamaker.