"Seksschool was enkel een mooie verpakking" om de onvolkomenheden in het Oostenrijkse pensioensysteem aan te klagen

Een tweetal weken geleden was het wereldnieuws: in Wenen zou de eerste seksschool in Europa van start gaan. Volgens rector Ylva-Maria Thompson, van Zweedse afkomst en een seks-experte, mocht iedereen, ouder dan 16, zich inschrijven. Een aantal Oostenrijkers reageerden furieus en een promotiefilmpje voor de school werd door de tv-zenders geweigerd. Maar uiteindelijk blijkt het allemaal heisa om niets. Een actiegroep, genaamd "The BirdBase", nam iedereen in het ootje.

Maar de hele campagne voor de "Austrian International School of Sex" (Aisos) bleek dus één grote grap te zijn. De actiegroep "The BirdBase" wilde immers alleen maar de onvolkomenheden in het Oostenrijkse pensioensysteem aanklagen. "Na het probleem van een gebrekkige opleiding (de vorige actie van de groep, nvdr) wilden we nu onze horizon verbreden, meer bepaald naar hetgeen onze toekomst aanbelangt: het onvermogen een langdurig goed functionerend pensioenstelsel op poten te zetten", reageerde de groep op diverse Oostenrijkse websites.

Vervolg

Is het Oostenrijkse rugzakmodel de sleutel om tot een eenheidsstatuut te komen?

" In de discussie over een eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden is er alvast één denkpiste die niet onmiddellijk wordt afgeschoten door werkgevers of vakbonden: hervorm het ontslagrecht op basis van het Oostenrijkse rugzakmodel. In het Alpenland kunnen zowel bedienden als arbeiders die gedwongen of vrijwillig van job veranderen, terugvallen op een "rugzakje" met geld om de periode tussen twee jobs te overbruggen. "Een bijzonder interessant voorstel. We nemen het zeker mee naar de onderhandelingstafel", klinkt het bij Unizo. "Het behoort niet tot ons standpunt, maar we zijn bereid om over alles te praten", luidt het bij het ACV. Ligt de sleutel tot het eenheidsstatuut in Oostenrijk? Of het nu over de massale ontslagen bij Carrefour gaat of over de sluiting van Opel Antwerpen, één van de moeilijkste discussiepunten bij het sociaal overleg wordt de grootte van de ontslagvergoeding van de getroffen werknemers. Sommige arbeidsmarktspecialisten twijfelen echter aan het nut van hoge ontslagvergoedingen. Een grote som geld zet de werknemer immers niet aan om snel op zoek te gaan naar een nieuwe job en voor de werkgever zijn de ontslagpremies een erg dure zaak. Daarbij komt dat de ontslagpremie bij bedienden afhankelijk is van de anciënniteit. Wie lang bij dezelfde werkgever blijft, bouwt kapitaal op dat hij bij ontslag meeneemt. Wie zelf opstapt, krijgt echter niets en moet zijn anciënniteit opnieuw van nul opbouwen. Het systeem ontmoedigt mensen dus om van werk te veranderen.

Dat is niet het geval in Oostenrijk. Daar dragen werkgevers per maand 1,55 procent van de loonsom af aan fondsen die dat geld vervolgens beleggen in een individuele spaarrekening. Verliest de werknemer zijn job of kiest hij zelf om een andere uitdaging aan te gaan, dan kan hij het geld uit die "rugzak", eventueel aangevuld met een werkloosheidsvergoeding, gebruiken om de periode tussen twee jobs te overbruggen. De werknemer neemt ook zijn opgebouwde ancienniteit mee naar een volgende werkgever. Wie zijn rugzakje niet of minder nodig heeft gedurende zijn professionele leven, krijgt het opgebouwde kapitaal uiteindelijk uitgekeerd als aanvullend pensioen. Maar ook voor de werkgevers biedt het systeem voordelen. Die worden immers niet meer geconfronteerd met plotse torenhoge ontslagkosten aangezien de ontslagvergoeding geleidelijk aan werd opgebouwd.