Moet het pensioenfonds van de Vlaamse Maatschappij voor Watervoorziening Ethias redden?

De verzekeringsgroep Ethias vraagt de federale overheid, het Vlaams en het Waals Gewest om samen met 180 miljoen euro over de brug te komen. Dat zeggen diverse bronnen aan De Tijd. Op federaal niveau is sprake van 100 miljoen en voor de gewesten gaat het telkens om 40 miljoen.

Volgens De Tijd ‘valt aan Vlaamse kant alvast te horen dat als de overheid intekent dat niet rechtstreeks gebeurt, maar via het zorgfonds of het pensioenfonds van het waterbedrijf VMW’.

Vervolg

Gilbert De Swert, oud-chef ACV-studiedienst over ‘Het Pensioenspook’

Een uur nadat Gilbert De Swert onlangs op Radio 1 met Marc De Vos van Itinera in debat was gegaan, rinkelde op uitgeverij EPO de telefoon: een secretaresse van het Verbond van Belgische Ondernemingen (VBO). Of de uitgeverij nog dezelfde dag De Swerts Het Pensioenspook kon opsturen? Als de vroegere chef van de studiedienst van het ACV spreekt wordt er geluisterd, zij het bij sommigen met enige irritatie. Een gesprek over spoken, spokers, vergrijzen en vergrijnzen.


De titel van uw boek is Het pensioenspook. Is de vergrijzing een spook? En Gilbert De Swert een negationist?
Gilbert De Swert. Het is toch vooral de uitgeverij die me die titel heeft opgedrongen. (algemene hilariteit) Nu, je kan effectief van een pensioenspook spreken. Niet dat er iets lachwekkends wordt opgevoerd, zoals in een spookhuis. Wel omdat de pensioenkwestie onderdeel lijkt van de reeks rampen die op de wereld, West-Europa en België afstevenen. Maar om jullie gerust te stellen: een negationist ben ik niet. Mijn goede vriend Ivan Broeckmeyer van De Tijd schreef onlangs nog dat De Swert niet ontkent dat het wat zal kosten. Ik zeg alleen dat de anderen er een spook van maken. Ze overdrijven omdat ze daar hun redenen voor hebben. Banken en verzekeraars willen groepsverzekeringen en pensioensparen verkopen. Werkgevers willen graag een arbeidsreserve: een voldoende aantal werklozen zet druk op de lonen en arbeidsdiscipline.

Vervolg

Het Pensioenspook, Gilbert De Swert, uitg. EPO, 2011, 18,50 euro.

Van kaft tot kaft: Het pensioenspook, Gilbert De Swert, door Jozef Mampuys (op DeWereldMorgen)

Het pensioendebat viert bijna zijn zilveren jubileum. In 1987 schreef Jean-Luc Dehaene in een rapport over de hervorming van de sociale zekerheid voor het eerst over de uitdaging van de vergrijzing. Sindsdien is het debat over de toekomst van onze pensioenen niet meer stilgevallen. Reeds in de jaren negentig leidde dit tot een aantal maatregelen, o.a. het geleidelijk optrekken van de pensioenleeftijd voor vrouwen tot 65. Met de oprichting van de Studiecommissie voor de Vergrijzing in 2001 en de aanzwellende pensionering van de babyboomgeneratie (1946-1964) vanaf het begin van deze eeuw, kwam de discussie in een stroomversnelling.

Steeds meer draaide de discussie over de betaalbaarheid in de toekomst van de sociale zekerheid en de pensioenen in het bijzonder. Echt veel concrete maatregelen zijn er sindsdien wel niet gekomen. In 2005 was er het Generatiepact waarin de toegang tot het brugpensioen werd verstrengd. Het resultaat daarvan op dit ogenblik is dat de feitelijke pensioenleeftijd, de gemiddelde leeftijd waarop mensen definitief stoppen met werken, is gestegen. Met andere woorden: we werken met zijn allen gemiddeld genomen langer dan vijf jaar geleden. Sindsdien worden we van alle kanten, door de overheid, de werkgevers, liberale (zijn er andere?) economisten en de media echt gebrainwashed met de onontkoombare idee dat enkel langer werken een oplossing kan bieden voor de financiële problemen die door de vergrijzing zijn ontstaan. De laatste in de rij is Di Rupo die in zijn formateursnota meerdere maatregelen voorstelt om de werkelijke pensioenleeftijd weer wat op te trekken. Voor het eerst worden zelfs de onaantastbaar gewaande ambtenarenpensioen aangepakt. Ook aan de berekeningswijze wil hij sleutelen waardoor het pensioenbedrag gaat dalen … tenzij je langer blijft werken. Je moet meer dan gewoon haar op je tanden hebben om tegen de stroom in te roeien om te beweren dat we niet per se langer moeten werken om onze pensioenen en de SZ in het algemeen betaalbaar te houden.

Tegen stroom in roeien: dat is het minste wat je van ‘Het Pensioenspook’ van Gilbert De Swert kan zeggen. De auteur, tot voor enkele jaren hoofd van de nationale studiedienst van het ACV, is hiermee niet aan zijn proefstuk. Amper een jaar geleden publiceerde hij zijn omvangrijk ‘Crisismoordenboek’ ( Uitg. EPO 2010. Zie Kenteringen digit september 2010), een vlijmscherpe analyse en kritiek van de financiële crisis die, spijtig genoeg, nog niets aan actualiteit heeft ingeboet. En voordien roeide hij ook al stevig in tegen de stroom van de eindeloopbaanverzinsels met zijn boek ’50 grijze leugens. Over vergrijzing en langer werken’ ( Uitg. EPO 2004).

Vervolg

Hoe het mis kan gaan met groepsverzekeringen.

Veel bedrijven en organisaties – vooral de grotere – sluiten groepsverzekeringen voor het personeel. Met deze collectieve verzekering kan het pensioen worden aangevuld. Fiscaal is dat voor een bedrijf en voor de werknemer meestal zeer voordelig. Naast pensioenopbouw, kan een groepsverzekering bijvoorbeeld ook een overlijdensrisico dekken. De premies worden meestal deels door het bedrijf en deels door de werknemer betaald, maar dat kan ook anders worden overeengekomen.

Maar soms gaat het mis. Bijvoorbeeld wanneer de centen werden toevertrouwd aan een verzekeringsmaatschappij die kopje onder gaat. Bij de Antwerpse maatschappij Apra Leven ging het vorige week goed fout. De CBFA (Commissie voor de Bank-, Financie- en Assuarantiewezen) schrapte Apra Leven toen wegens financiële onregelmatigheden en stelde twee externe bestuurders aan om de zaak te beredderen.

De externe bestuurders plaatsten ondertussen een mededeling op de website van Apra Leven (http://www.apraleven.be/ ). Ze hebben het daarbij ook over de gevolgen voor diegenen die op Apra Leven een beroep deden in het kader van de groepsverzekeringen. Op de site lees je daarover:

“De groepsverzekeringen


De Belgische werkgevers moeten hun pensioentoezegging aan hun werknemers onderbrengen in een andere verzekeringsonderneming of pensioenfonds.


Indien in de loop van de vereffening van Apra Leven N.V. zou blijken dat er een tekort aan activa is om de pensioenverplichtingen volledig te dekken, dan is de werkgever wettelijk verplicht om het tekort aan te zuiveren.”

Het ziet er dan ook naar uit dat er werkgevers zijn die zullen moeten bijpassen. Meestal vinden die dat niet leuk. Soms zitten ze krap bij kas en heel vaak beweren ze dat. Van een leien dakje loopt zoiets nooit.

Lees de volledige mededeling aan de klanten van Apra Leven.