Pensiontalk

Menig politicus, bewindsman of toezichthoudend ambtenaar breekt zich het hoofd over hoe het slecht-nieuws-gesprek (de beperkte houdbaarheid van ons pensioenstelsel) gebracht moet worden en kiest vaak voor de makkelijke weg: de scherpe kantjes van het probleem wat verzachten, geruststellende woorden spreken, en de samenleving in slaap sussen met 'Wij zijn alert, gaat u maar lekker slapen'. Menig pensioenadviseur is in de praktijk bezig om uit te leggen wat de politiek bezielt, wat er nu werkelijk in pensioenland aan de hand is. En wat dat betekent in de concrete situatie van de klant. Graag horen wij hoe u dat doet.

Nederland heeft nieuwe stap gezet in de discussie over de vergrijzinge en de ontgroening en een beetje jaloers kijkt het Vlaamse bedrijfsleven toe. Het zijn weer die van boven de Moerdijk die de euvele moed hebben gehad om de dreigende grijze wolken boven ons hoofd te trotseren. En toch? Wat zijn we ermee dat we de mensen langer aan het werk gaan houden als we weten dat de meeste veertigers nu al uitkijken naar hun brugpensioen? Moeten we niet eerst mensen opnieuw motiveren voor we hen forceren? Eerlijkheidshalve, lijkt dit me de hamvraag: hoe krijgen we mensen zover dat ze spontaan langer gaan werken? Dat ze langer en bewuster andere taken opnemen dan we van hen gewoon zijn en dat ze misschien voor een lager loon en meer vrije tijd kiezen, maar ondertussen hun expertise blijven inzetten voor het bedrijf? Het brugpensioen werd ooit gelanceerd om jongeren aan het werk te krijgen. Vandaag is het een verworven recht en kijken werknemers er naar uit. Hoe hebben we het zover laten kome...