In bijlage kunt u de eerste nieuwsbrief van het academiejaar 2016-2017 vinden. De nieuwsbrief behandelt de periode van 24 juni 2016 tot en met 19 september 2016. U zal zien dat de nieuwsbrief na 10 jaar in een nieuw jasje is gestoken.
“Van de burger kan worden verwacht dat hij zich verantwoordelijk en zorgvuldig gedraagt. De rechtspraak aanvaardt de lijdelijkheid en onverantwoordelijkheid van de burger geenszins. Een sociaal verzekerde kan zich niet volledig verlaten op de verzekeringsinstelling zonder zelf actie mee te werken aan de goede diensten waarop hij rekent.” Deze opmerkelijke paragraaf komt uit een vonnis van de arbeidsrechtbank van Gent. Een werknemer geniet een pensioen aan gezinstarief (75%). Omdat de echtgenote van de werknemer de grenzen van de toegelaten arbeid overschrijdt, verlaagt de pensioendienst dit naar het alleenstaandentarief (60%). De werknemer stelt dat hij de grenzen niet kende en dat het eigenlijk de pensioendienst is die de grenzen jaarlijks maar moet melden. De werknemer meent eigenlijk dat hij niet verondersteld kan worden de pensioenbedragen te kennen en alles op te volgen. De arbeidsrechtbank stuurt hem wandelen in niet mis te verstane bewoordingen...
De arbeidsrechtbank past eigenlijk het aloude gezegde “nemo censetur ignorare legem" toe: éénieder wordt geacht de wet te kennen! Deze juridisch fictie is absoluut nodig in ons rechtsbestel. Anders zou onwetendheid als excuus kunnen gelden voor de niet-toepassing van de wetgeving. Het gezegde gaat uit van een bepaalde passiviteit: onwetendheid is geen excuus. De arbeidsrechtbank gaat in haar exacte verwoording evenwel verder. De arbeidsrechtbank zegt net nog niet tegen de werknemer “Luiheid is des duivels oorkussen”. De burger moet de pensioenwetgeving opvolgen! Ik vraag me eerlijkheidshalve toch af of er in deze tijden van verregaande digitalisering en “My Pension” geen andere oplossingen aan de burgers moeten worden aangeboden. Is pensioenrecht vaak niet net iets te complex geworden voor de burger?
“Van de burger kan worden verwacht dat hij zich verantwoordelijk en zorgvuldig gedraagt. De rechtspraak aanvaardt de lijdelijkheid en onverantwoordelijkheid van de burger geenszins. Een sociaal verzekerde kan zich niet volledig verlaten op de verzekeringsinstelling zonder zelf actie mee te werken aan de goede diensten waarop hij rekent.” Deze opmerkelijke paragraaf komt uit een vonnis van de arbeidsrechtbank van Gent. Een werknemer geniet een pensioen aan gezinstarief (75%). Omdat de echtgenote van de werknemer de grenzen van de toegelaten arbeid overschrijdt, verlaagt de pensioendienst dit naar het alleenstaandentarief (60%). De werknemer stelt dat hij de grenzen niet kende en dat het eigenlijk de pensioendienst is die de grenzen jaarlijks maar moet melden. De werknemer meent eigenlijk dat hij niet verondersteld kan worden de pensioenbedragen te kennen en alles op te volgen. De arbeidsrechtbank stuurt hem wandelen in niet mis te verstane bewoordingen...
De arbeidsrechtbank past eigenlijk het aloude gezegde “nemo censetur ignorare legem" toe: éénieder wordt geacht de wet te kennen! Deze juridisch fictie is absoluut nodig in ons rechtsbestel. Anders zou onwetendheid als excuus kunnen gelden voor de niet-toepassing van de wetgeving. Het gezegde gaat uit van een bepaalde passiviteit: onwetendheid is geen excuus. De arbeidsrechtbank gaat in haar exacte verwoording evenwel verder. De arbeidsrechtbank zegt net nog niet tegen de werknemer “Luiheid is des duivels oorkussen”. De burger moet de pensioenwetgeving opvolgen! Ik vraag me eerlijkheidshalve toch af of er in deze tijden van verregaande digitalisering en “My Pension” geen andere oplossingen aan de burgers moeten worden aangeboden. Is pensioenrecht vaak niet net iets te complex geworden voor de burger?