Ivan Van de Cloot is hoofdeconoom van Itinera, executive professor aan de Antwerp Management School en auteur van 'De rekening moet kloppen'.
Zeven op de tien werknemers genieten van een aanvullend pensioen via de zogenaamde tweede pijler. Nu dringt het zelfs bij de laatste verzekeraar door dat de traditionele rendementen van 3,75 en 3,25 procent - respectievelijk op de bijdrage van werknemer en werkgever - onhoudbaar zijn in de huidige context van gratisgeldbeleid door de centrale bank. Bovendien beseft men dat deze financiële repressie, waarbij de rente kunstmatig laag wordt gehouden, nog lang kan aanhouden. Ingrijpen in de aanvullende pensioenen dringt zich al jaren op, en nu gaat de regering uiteindelijk toch optreden. Pensioenminister Daniel Bacquelaine (MR) tovert met name het Zwitserse model uit zijn hoge hoed (DM 17/3). In het Alpenland kan de rente op aanvullende pensioenen jaarlijks worden bijgestuurd na advies door een onafhankelijke expertencommissie in functie van wat haalbaar is. In eigen land bestaat er echter een dermate groot wantrouwen tegenover de overheid dat het niet evident zal zijn om iedereen te overtuigen dat zulks zal gebeuren in het algemeen belang, eerder dan in het voordeel van deze of gene belangengroep.
Een interessante optie is in elk geval het vaste rendement alleen te behouden tot een bepaald plafond. Op die manier behoudt men vooral de aantrekkelijkheid voor bescheiden inkomens die nog onvoldoende zijn vertegenwoordigd in het stelsel.
Sommigen zien vandaag zelfs geen reden om de rente op de tweede pijler aan te passen, omdat wettelijk gezien de werkgevers toch moeten bijpassen indien de verzekeraars met tekorten worden geconfronteerd. Dit gaat evenwel niet zomaar op. Het gevolg zou zijn dat werkgevers geen nieuwe contracten meer opmaken met werknemers. Dit ondergraaft uitgerekend de doelstelling om naast de wettelijke pijler ook een aanvullend pensioen uit te bouwen, iets wat ons land al lang vooropstelt.
Opinie: Hoe Mario Draghi weegt op ons pensioen | Opinie | De Morgen
Zeven op de tien werknemers genieten van een aanvullend pensioen via de zogenaamde tweede pijler. Nu dringt het zelfs bij de laatste verzekeraar door dat de traditionele rendementen van 3,75 en 3,25 procent - respectievelijk op de bijdrage van werknemer en werkgever - onhoudbaar zijn in de huidige context van gratisgeldbeleid door de centrale bank. Bovendien beseft men dat deze financiële repressie, waarbij de rente kunstmatig laag wordt gehouden, nog lang kan aanhouden. Ingrijpen in de aanvullende pensioenen dringt zich al jaren op, en nu gaat de regering uiteindelijk toch optreden. Pensioenminister Daniel Bacquelaine (MR) tovert met name het Zwitserse model uit zijn hoge hoed (DM 17/3). In het Alpenland kan de rente op aanvullende pensioenen jaarlijks worden bijgestuurd na advies door een onafhankelijke expertencommissie in functie van wat haalbaar is. In eigen land bestaat er echter een dermate groot wantrouwen tegenover de overheid dat het niet evident zal zijn om iedereen te overtuigen dat zulks zal gebeuren in het algemeen belang, eerder dan in het voordeel van deze of gene belangengroep.
Een interessante optie is in elk geval het vaste rendement alleen te behouden tot een bepaald plafond. Op die manier behoudt men vooral de aantrekkelijkheid voor bescheiden inkomens die nog onvoldoende zijn vertegenwoordigd in het stelsel.
Sommigen zien vandaag zelfs geen reden om de rente op de tweede pijler aan te passen, omdat wettelijk gezien de werkgevers toch moeten bijpassen indien de verzekeraars met tekorten worden geconfronteerd. Dit gaat evenwel niet zomaar op. Het gevolg zou zijn dat werkgevers geen nieuwe contracten meer opmaken met werknemers. Dit ondergraaft uitgerekend de doelstelling om naast de wettelijke pijler ook een aanvullend pensioen uit te bouwen, iets wat ons land al lang vooropstelt.
Opinie: Hoe Mario Draghi weegt op ons pensioen | Opinie | De Morgen