Voor Wouter Beke, Bruno Tobback en Alexander De Croo, de voorzitters van de drie Vlaamse meerderheidspartijen, is het genoeg geweest. De pensioenhervorming moet onverkort doorgevoerd worden, iedereen moet twee jaar langer werken voor hij eventueel voor vervroegd pensioen in aanmerking kan komen, er kunnen géén bijkomende uitzonderingen worden toegestaan. Ze hebben daar overschot van gelijk in. Daar wel op ingaan, zou de grootste roepers belonen en er voor zorgen dat straks nog meer beroepsgroepen om een uitzondering vragen.
Wanneer we de vakbonden moeten geloven, dan zijn zowat alle beroepen zware beroepen en is iedereen van rond de zestig zowel geestelijk uitgeblust als lichamelijk onbekwaam geworden. Ze kunnen geen les meer geven, ze kunnen niet meer op een ladder staan, ze kunnen niet meer dit en ze kunnen niet meer dat.
Dat staat in schril contrast met alle zestigers die na hun pensioen ineens wel weer van alles kunnen. Zoals op een ladder staan om mee het huis van hun kinderen te verbouwen. Of als wielertoerist de jongeren los uit het wiel rijden. En er niet voor terugschrikken om met de rugzak op wereldreis te trekken.
Betekent dit nu dat er geen zware beroepen zijn en dat arbeidsomstandigheden en leeftijd geen impact zouden hebben? Neen, natuurlijk niet. Er zijn wel degelijk beroepen die zwaarder zijn dan andere. Al is het gelukkig ook zo dat de meeste zware beroepen beduidend minder zwaar zijn dan vroeger. Een voorbeeld. Zelfs op de kleinste bouwwerf staat nu een hijskraan. Drie ladders hoog sleuren met stenen is er niet meer bij.
En uiteraard is het zo dat met het ouder worden sommige zaken iets moeizamer gaan. Dat kunnen we zelfs persoonlijk getuigen. Maar dat hoeft helemaal geen reden te zijn om vervroegd af te haken. Met een goede arbeidsorganisatie en een minimum aan collegialiteit zijn de meeste problemen met oudere werknemers perfect op te lossen. Een voorbeeld. Er is geen enkele wet die zegt dat bij het blussen van een brand het de oudste brandweerman is die boven op de 30 meter-ladder moet gaan staan.
Ieder zijn beurt is niks te veel. Arbeidsorganisatie en collegialiteit zijn een collectieve verantwoordelijkheid van werkgeversen werknemersorganisaties. Het is de allerhoogste tijd dat ze die verantwoordelijkheid opnemen en samen nagaan hoe men mensen langer aan het werk kan houden in plaats van op elkaar te kankeren en uiteindelijk naar de regering te kijken die de problemen dan maar voor hen moet oplossen.
Eric Donckier, Het Belang van Limburg
Twitter mee over de pensioenhervormingen #bpension
