Heel de heisa rond de pensioenen is één grote déjà-vu: Eerst studeren en emmeren we er op los in de vele gremia van dit land. Daarbij staan vakbonden steevast op de rem. Aan de zijlijn blijven werkgevers en werknemers vervroegd pensioen en loopbaanafbouw organiseren. Uiteindelijk komt de politiek met veel gezwoeg tot babystapjes die alleen aan grenzen en voorwaarden morrelen. Daartegen trekken de vakbonden de straat op. Bewindslieden verdedigen hun compromis als de oplossing die de pensioenen zal veilig stellen. Enkele jaren later beseffen we dat het nog niet genoeg is en begint de carrousel opnieuw.
Dat is het verhaal van het Generatiepact. Het is ook het verhaal van het huidige pensioenakkoord. Onze pensioendiscussie wordt verziekt door een toxische mix van negationisme, fundamentalisme en utopisme:
Vervolg
