Bent u voor 1970 geboren, dan hebt u geluk: uw generatie zal meer krijgen van de sociale zekerheid dan ze erin investeert. Jammer voor wie na 1970 geboren is. MARC DE VOS vindt dat oneerlijk en onverstandig.
Het is de tijd voor heilsdronken en ik toast op de intergenerationele solidariteit. Dat is de saus waarmee onze sociale zekerheid officieel wordt overgoten. De financiering van pensioenen en gezondheidszorg gebeurt tussen de generaties via de techniek van 'repartitie': de jongere, actieve generatie betaalt in real time de bijdragen en belastingen voor hen die ziek of met pensioen zijn. Zij doet dat in de wetenschap dat de oudere generatie betaald heeft voor de generatie voordien en in de hoop dat de volgende generatie ook voor haar zal betalen. Ziedaar het cement van onze welvaartsstaat.
Ik wil meegaan in dat solidariteitsdiscours. Maar solidariteit tussen de generaties is geen eenrichtingsverkeer van jong naar oud. Ze speelt ook van oud naar jong. De oudere generatie heeft de politieke macht. Zij bepaalt de aanspraken voor zichzelf, die de volgende generatie zal moeten ophoesten. We kunnen rekenen op de toekomstige solidariteit van de jongeren, maar dan moeten we er ook voor zorgen dat die betaalbaar zal zijn. Dat vergt offers van de oudere generatie.
Financiering tussen generaties kan pas duurzaam zijn wanneer de oudere generatie voldoende kinderen heeft, zodat de volgende generatie voldoende talrijk is. Er moet ook economische groei zijn om de steeds groeiende behoeften te kunnen dragen, anders erodeert het systeem van binnenuit. Groei komt er maar door productief en competitief te werken: opnieuw een investering die de oudere generatie moet doen om de solidariteit van de jongere te verdienen.
Meer
Het is de tijd voor heilsdronken en ik toast op de intergenerationele solidariteit. Dat is de saus waarmee onze sociale zekerheid officieel wordt overgoten. De financiering van pensioenen en gezondheidszorg gebeurt tussen de generaties via de techniek van 'repartitie': de jongere, actieve generatie betaalt in real time de bijdragen en belastingen voor hen die ziek of met pensioen zijn. Zij doet dat in de wetenschap dat de oudere generatie betaald heeft voor de generatie voordien en in de hoop dat de volgende generatie ook voor haar zal betalen. Ziedaar het cement van onze welvaartsstaat.
Ik wil meegaan in dat solidariteitsdiscours. Maar solidariteit tussen de generaties is geen eenrichtingsverkeer van jong naar oud. Ze speelt ook van oud naar jong. De oudere generatie heeft de politieke macht. Zij bepaalt de aanspraken voor zichzelf, die de volgende generatie zal moeten ophoesten. We kunnen rekenen op de toekomstige solidariteit van de jongeren, maar dan moeten we er ook voor zorgen dat die betaalbaar zal zijn. Dat vergt offers van de oudere generatie.
Financiering tussen generaties kan pas duurzaam zijn wanneer de oudere generatie voldoende kinderen heeft, zodat de volgende generatie voldoende talrijk is. Er moet ook economische groei zijn om de steeds groeiende behoeften te kunnen dragen, anders erodeert het systeem van binnenuit. Groei komt er maar door productief en competitief te werken: opnieuw een investering die de oudere generatie moet doen om de solidariteit van de jongere te verdienen.
Meer