"Het doet een beetje belachelijk aan: schoolkinderen die staken om hun pensioen veilig te stellen", schrijft Gideon Rachman in de
Financial Times. De stakingen in Frankrijk "zorgen voor een ernstige ontregeling van de economie, en er bestaat een dreiging dat het land binnenkort geen benzine meer heeft". Gezien de context van de economische crisis en het feit dat het Franse overheidstekort het stabiliteits- en groeipact met 5% overschrijdt, is Rachman van mening dat de Fransen "de mogelijke ernst van hun situatie niet inzien [...] het voorstel van hun regering om de pensioensgerechtigde leeftijd te verhogen van 60 naar 62 jaar is een extreem milde hervorming, vooral in vergelijking met de loonsverlagingen en kortingen op uitkeringen die andere Europese landen doorvoeren die in de schulden zitten, zoals Griekenland, Spanje, Ierland en zelfs Groot-Brittannië [...]. Misschien is er een echte begrotingscrisis nodig voordat de Fransen eindelijk beseffen dat “er geen alternatief is” ", zoals Margaret Thatcher ooit zei.
In
The Guardian klinkt een ander geluid, verwoord door Philippe Marlière: "De regering noemt [de stakende jongeren] wel betuttelend “gemanipuleerde kinderen”, maar zulke opmerkingen hebben een averechts effect en hebben de jongeren alleen maar verder aangemoedigd...Bovendien maken hun ouders zich zorgen over de toekomst van hun kinderen, dus zij zullen hen er ook niet van weerhouden te staken". "Er zit iets moreel verwerpelijks aan het feit dat er een neoliberaal medicijn wordt opgedrongen tegen een ziekte die veroorzaakt is door hetzelfde neoliberale beleid. Fransen staan niet vijandig tegenover hervormingen, ze verlangen simpelweg hervormingen die de rijkdom beter verdelen en geld toekennen aan mensen die het meest hulpbehoeftig zijn".
