In die optiek ijver ik voor het invoeren van de 40-jarige loopbaan. Belgie duurt een loopbaan gemiddeld 37 jaar; dit is vier jaar korter dan het Europees gemiddelde van 41 jaar. Om het evenwicht tussen werkenden en pensioengerechtigden – in het licht van de betaalbaarheid van de pensioenen – op peil te houden, is een loopbaan van 40 jaar een must. Wie op zijn 16de begint te werken, kan stoppen op zijn 56ste, wie pas op zijn 25ste begint te werken, kan dat pas op zijn 65ste. De terugverdieneffecten van dit rechtvaardige principe zijn noodzakelijk om Vlaanderen klaar te stomen voor de uitdagingen van de toekomst.
Daarnaast moet ook het stelsel van de brugpensioenen worden afgeschaft. Het conventioneel brugpensioen is een regeling die sommige oudere werknemers, in geval van ontslag, het voordeel biedt om, naast de gewone werkloosheidsuitkering, een aanvullende vergoeding te genieten ten laste van de vroegere werkgever of van een in de plaats tredend fonds. Om de pensioenen betaalbaar te houden, moet langer werken aangemoedigd worden en vroegtijdige uittreding dus ontmoedigd, en in die toekomstvisie is de houdbaarheidsdatum van het stelsel van de brugpensioenen dan ook stilaan overschreden.
Verder pleit ik ook voor een globale herinvoering van de 40-uren werkweek. Op die manier kunnen we de loonkostenhandicap waarmee onze industrie kampt terugdringen en de concurrentiekracht van onze Vlaamse economie vergroten. De loonkosten in de Belgische industrie zijn de jongste vijf jaar bijna tien keer sneller gestegen dan in Duitsland. Daarenboven werken de Duitsers niet alleen goedkoper, maar ook efficiënter. Dat heeft onder meer te maken met het feit dat men in Duitsland over het algemeen 40 uren werkt voor dezelfde financiële compensatie die werknemers in Vlaanderen krijgen voor een kortere arbeidstijd.
