De pensioenenquête van Delta Lloyd Life is een klassieker geworden. De meest recente resultaten van de bevraging tonen een opmerkelijke tegenstelling. Een belangrijke meerderheid van de jongeren is pessimistisch over de evolutie van het pensioen. Men gaat ervan uit dat de pensioenen significant zullen dalen of zelfs dat de overheid niet meer in staat zal zijn om de pensioenlast nog langer te financieren. Anderzijds is de jongerengeneratie niet bereid om langer te werken.
Het is duidelijk dat de pensioenen, en bij uitbreiding de ganse sociale zekerheid, toe zijn aan een correcter evenwicht tussen inkomsten en uitgaven. De klassieke politieke oplossing is een verlenging van de actieve loopbaan met als recente nuancering dat de effectief gepresteerde jaren de norm zouden moeten zijn zonder rekening te houden met de tijdelijke aanloopstatuten die momenteel gebruikt worden om mensen vroeger gereglementeerd in een pensioensituatie te dumpen. Men viseert daarbij vooral de brugpensioenen maar het is duidelijk dat de ganse regeling van gelijkgestelde periodes een fundamentele analyse en herziening verdient .
Wat bijzonder opvalt in dit hervormingsdebat is dat men qua oplossingen blijft focussen op het einde van de loopbaan. Het aantal mensen dat een tijdelijke carrièrepauze neemt stijgt echter met da dag en allicht zou het succes van de formule nog veel groter zijn als de situatie ook zou ingebed zijn in een acceptabele en stabiele sociale zekerheidssituatie. Dat fenomeen opent de mogelijkheid om de jongerengeneratie niet enkel op te zadelen met de extra last van een langere loopbaan, ze kunnen in ruil ook meer flexibiliteit verwerven in de loop van hun actieve carrière. Op termijn resulteert die formule niet enkel in een beter evenwicht qua financiering van de sociale zekerheid maar allicht ook in een stijging van de algemene gezondheidssituatie in het land. De druk op mensen in een actieve loopbaan is in veel bedrijven erg hoog. Dat resulteert steeds meer in moderne ziektepatronen zoals stress en depressie. Mensen moeten immers blijven doorgaan omdat er geen alternatief is. Als men morgen een aantal jokerperiodes zou toekennen zou dat niet enkel die fenomenen oplossen, het zou ook de motivatie en de creativiteit bij veel mensen structureel verbeteren.
Het is duidelijk dat de pensioenen, en bij uitbreiding de ganse sociale zekerheid, toe zijn aan een correcter evenwicht tussen inkomsten en uitgaven. De klassieke politieke oplossing is een verlenging van de actieve loopbaan met als recente nuancering dat de effectief gepresteerde jaren de norm zouden moeten zijn zonder rekening te houden met de tijdelijke aanloopstatuten die momenteel gebruikt worden om mensen vroeger gereglementeerd in een pensioensituatie te dumpen. Men viseert daarbij vooral de brugpensioenen maar het is duidelijk dat de ganse regeling van gelijkgestelde periodes een fundamentele analyse en herziening verdient .
Wat bijzonder opvalt in dit hervormingsdebat is dat men qua oplossingen blijft focussen op het einde van de loopbaan. Het aantal mensen dat een tijdelijke carrièrepauze neemt stijgt echter met da dag en allicht zou het succes van de formule nog veel groter zijn als de situatie ook zou ingebed zijn in een acceptabele en stabiele sociale zekerheidssituatie. Dat fenomeen opent de mogelijkheid om de jongerengeneratie niet enkel op te zadelen met de extra last van een langere loopbaan, ze kunnen in ruil ook meer flexibiliteit verwerven in de loop van hun actieve carrière. Op termijn resulteert die formule niet enkel in een beter evenwicht qua financiering van de sociale zekerheid maar allicht ook in een stijging van de algemene gezondheidssituatie in het land. De druk op mensen in een actieve loopbaan is in veel bedrijven erg hoog. Dat resulteert steeds meer in moderne ziektepatronen zoals stress en depressie. Mensen moeten immers blijven doorgaan omdat er geen alternatief is. Als men morgen een aantal jokerperiodes zou toekennen zou dat niet enkel die fenomenen oplossen, het zou ook de motivatie en de creativiteit bij veel mensen structureel verbeteren.