Ze doen het toch weer zeker: brugpensioen op 50 jaar!
Tot voor enkele weken zei iedereen dat de technici van Opel Antwerpen de meest productieve auto-assembleurs ter wereld zijn. De Amerikanen die dat niet inzagen en die ze op straat wilden zetten, scholden we uit voor idioten. De meesten 50'ers onder hen zijn nog op het toppunt van hun technisch kunnen, en zijn nog in de fleur van hun leven. Het is het soort ervaren technici waarvan we er massa's te kort hebben.
Vandaag krijgen zij de boodschap dat ze toch niet zo waardevol zijn, dat we hen eigenlijk niet meer nodig hebben en dat het goed is als ze voor de rest van hun dagen niets meer doen.
In ruil voor die bereidheid om 15 jaar lang, tot hun 65, niets te doen, bieden we hen, naast een toeslag van hun werkgever, 200.000 euro: een uitkering van 1.150 euro per maand x 12 maanden x 15 jaar, betaald met de belastingen en de sociale bijdragen van degenen die nog wel werken. Door hun werkloosheid mist de sociale zekerheid nog eens de helft van dat bedrag aan sociale bijdragen, 100.000 euro. En ondanks die 300.000 euro betalen we hen, als ze 65 zijn, een pensioen dat maar een beetje lager is dan het lage pensioen van degenen die 15 jaar langer gewerkt hebben.
Men moet niet boos zijn op de Opel-werknemers die dit aannemen – ze hebben het al erg genoeg – maar wel op degenen die hen dit aanbieden.
Wie zijn dit? De federale overheid die zegt dat we langer moeten werken; de werkgeversorganisaties die dat al jaren van de daken schreeuwen, en de vakbonden die zeggen dat ze hun mensen dat aanbevelen.
Het is juist. Het is ooit erger geweest. Renault-Vilvoorde en Ford-Genk gaven ooit brugpensioen op 48.
De Opel-werknemers worden gelukkig niet verplicht op brugpensioen te gaan op 50. Ze mogen kiezen voor de opzegvergoeding en een andere job zoeken.
Ze mogen zelfs niet meteen op brugpensioen; ze krijgen een half jaar outplacement-begeleiding van een tewerkstellingscel. Ze moeten bovendien sinds kort tot 58 ‘beschikbaar blijven voor de arbeidsmarkt'.
Ze hebben recht op opleiding en herscholing en krijgen aansporingen om werk te zoeken.
Het is juist wat ACV-voorzitter Luc Cortebeeck vorige week zei: het brugpensioen voor -60'ers is al minder interessant dan vroeger en die groep krimpt dus ook.
Maar de formule bestaat nog. Men kan het mensen niet kwalijk nemen als ze daar gebruik van maken. En dat geldt ook voor lokale onderhandelaars van werkgevers en bonden. Zolang het mag, zal men het doen.
De federale overheid moet de moed hebben zeker het veel te vroege brugpensioen af te schaffen.
Nu zegt ze nog: als je wil, betalen we je om niets te doen, maar als je toch zin zou krijgen om te werken, kan het. Dat moet worden: we verwachten dat je weer gaat werken en helpen daarbij, en als het niet lukt, krijg je een deftige uitkering.
