Wie zei daar dat Michel Daerden zijn werk als pensioenminister niet doet, al was het maar omdat hij zich zo vaak moet verdedigen tegen beschuldigingen van gefoefel met revisorencontracten? Aan de brede grijns van Daerden zelf te zien, vond hij het gisteren een uitgelezen dag om al zijn criticasters van antwoord te dienen. Onder de arm had hij een indrukwekkende stapel papier, ook wel het Groenboek voor de pensioenen genoemd.
Naar dat Groenboek hebben we uitgekeken. Het werd met veel bombarie aangekondigd toen iedereen zich begon af te vragen of het niet stilaan tijd werd dat de minister van Pensioenen in deze regering toch ook iets van zich liet horen. De stuntelige aankondiging van het Groenboek in de Senaat leverde Daerden enkele maanden geleden nog een halve rel op. En een nieuwe YouTube-hit. Maar nu is het er dus.
En het moet gezegd, iedereen die op zoek is naar een goede cursus over de manier waarop de pensioenen in dit land georganiseerd zijn, wat de regels zijn en hoe het met de ouderen gesteld is, heeft aan het Groenboek interessante lectuur. Daerden zei gisteren zelf dat het boek in de universiteiten gebruikt kan worden en dat is toch al heel wat.
Alleen zit niemand op een cursus van een pensioenminister te wachten, maar wel op beleid. Zeker als de conclusie krek dezelfde is als van alle studies voordien: er zal bijzonder veel geld nodig zijn om de pensioenen betaalbaar te houden.
De regering-Leterme raakte gisteren dan ook niet verder dan nog eens te herhalen wat we nu al jaren horen: we zullen langer moeten werken, maar niet langer dan 65jaar. Hoe? Voor welke beloning? Om welke bestraffing te vermijden? Het Groenboek vindt dat allemaal interessante vragen, maar voor antwoorden is het wachten op het Witboek.
Wie een grote pensioenhervorming wil lanceren, weet best waarover hij praat. Maar deze legislatuur is intussen al ver over de helft. Ziet dan niemand dat de brede grijns van Daerden bij de voorstelling van een basiscursus 'Pensioenen in België' bijzonder ongepast is?
