Amerikaanse en Europese pensioenfondsen en verzekeraars bouwen gewicht van aandelen in portefeuilles af.
Amerikaanse verzekeraars en pensioenfondsen gebruikten de lage beurskoersen van de afgelopen jaren niet om massaal aandelen te kopen. Integendeel, zij waren nettoverkopers. Dat blijkt uit een studie van het Japanse beurshuis Nomura.
Door de combinatie van nettoverkoop en dalende koersen is het gewicht van aandelen in het vermogen van Amerikaanse pensioenfondsen en verzekeraars geslonken van 54,7 procent in het tweede kwartaal van 2007 naar 40,4 procent eind juni dit jaar.
In de eurozone bedroeg het directe bezit van genoteerde aandelen in de portefeuilles van de institutionelen einde maart nog amper 6,6 procent van hun financiële activa. Door het flinke beursherstel sindsdien zal dat percentage nu wel hoger zijn, meent Nomura.
Henri de Castries, de gedelegeerd bestuurder van AXA, liet midden juni weten dat nog slechts 4 procent van de investeringsportefeuille van de Franse verzekeraar uit aandelen bestond. Ook de Belgische verzekeraar AG Insurance (ex-Fortis) belegt nog amper in aandelen.
Nomura knoopt aan zijn onderzoek een interessante conclusie vast. 'Als aandelen de komende jaren goed willen blijven presteren, moeten institutionele beleggers weer nettokopers worden. Dat kan de volgende etappe van de beursrally van brandstof voorzien.'
Niet alleen pensioenfondsen en verzekeraars hebben nog amper aandelen, zo ook de gezinnen uit de eurozone. Het gewicht van directe investeringen in genoteerde aandelen in hun financiële activa bedroeg eind maart nog amper ruim 3 procent tegen meer dan 10 procent begin 2000. Inclusief niet-genoteerde aandelen en beleggingsfondsen loopt dat cijfer op tot 21,4 procent. Dat is nog altijd onder het vorige dal van 25,7 procent in 2003.
Heel opvallend is dat niet-financiële ondernemingen, zoals private-equitygroepen, in de eurozone sinds begin 2006 veruit de belangrijkste nettokopers van genoteerde aandelen zijn. Zij kochten cumulatief voor zo'n 270 miljard euro. Belangrijke andere actoren, zoals regeringen, gezinnen en beleggingsfondsen, waren netto-verkopers.
