In het eerste nummer van Le Journal des Tribunaux is een arrest verschenen van het EHRM (Europees Hof voor de Rechten van de Mens) omtrent het feit dat de vordering van de verzekeringnemer tegen de verzekeraar (J.T. nr. 6360 - 26/2009) in België na drie jaar verjaart.
De feiten die aan de zaak ten grondslag liggen, kunnen als volgt worden samengevat: een vader overlijdt en laat vijf minderjarige kinderen achter. De vader had echter een overlijdensverzekering afgesloten, de kinderen zullen hiervan genieten. Op deze zaak was het Italiaanse recht van toepassing omdat de personen de Italiaanse nationaliteit hadden en het Belgische Burgerlijk Wetboek voorschrijft dat het Italiaanse recht van toepassing zou zijn voor alles wat het ouderlijk gezag en de goederen van de minderjarige kinderen betreft. Het Italiaanse recht voorziet erin dat wanneer een ouder overlijdt, het ouderlijk gezag wordt uitgeoefend door de tweede ouder, namelijk de moeder. De moeder kreeg dus het wettelijke beheer van de goederen van haar kinderen. De moeder opende vijf rekeningen (een rekening voor elk minderjarig kind) en plaatste er het geld op van de overlijdensverzekering van haar man. Op één jaar tijd was het geld op. De moeder had dergelijke rekeningen, volgens het Italiaanse recht, niet mogen openen zonder de toestemming van de voogdijrechter.
Bij het bereiken van hun meerderjarigheid eisten de benadeelde kinderen in eerste instantie een gezamenlijke veroordeling van de bank, de verzekeraar en de moeder. Tijdens de procedure hebben de kinderen echter de actie tegen hun moeder ingetrokken. Enkel de vordering tegen de bank en de verzekeraar werd behouden.
Tot in Cassatie kregen de kinderen te horen dat op basis van art. 32 van de wet van 11 juni 1874 op de verzekeringen, elke vordering voortvloeiende uit een verzekeringspolis verjaart na drie jaar te rekenen vanaf de gebeurtenis die daartoe aanleiding geeft. Een opschorting van deze termijn van drie jaar zou niet kunnen omdat dit is strijd zou zijn met de goede administratie van de verzekeringsondernemingen en bewijzen zouden kunnen verdwijnen indien de termijn zou worden verlengd. Er zou hierbij geen onderscheid dienen te worden gemaakt tussen minderjarigen en anderen. De feiten waren in deze zaak al meer dan drie jaar oud, en dus was geen vordering tegen de bank en de verzekeraar meer mogelijk volgens de Belgische hoven en rechtbanken.
De kinderen hebben ook proberen aan te tonen dat ze zich tijdens hun minderjarigheid in de onmogelijkheid bevonden hun rechten uit te oefenen en dit hen bijgevolg de toegang tot de rechter is ontzegd. Ook hier weer heeft men tot in Cassatie gezegd dat ze wel hun rechten hadden kunnen uitoefenen daar er via het Italiaanse recht een bijzondere curator had kunnen worden aangesteld wanneer er belangenconflicten tussen de ouders en de kinderen waren. De hoven en rechtbanken deden ook deze grief van de hand.
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft daarentegen geoordeeld dat een strenge toepassing van de verjaringstermijnen, die geen rekening houdt met de omstandigheden eigen aan de zaak, de eisers verhinderde gebruik te maken van een recht dat hun normaliter ter beschikking stond. Het Hof is dan ook van mening dat het verhinderen van de toegang tot de rechter disproportioneel was met het doel de juridische zekerheid te waarborgen en de goede administratie van Justitie te verzekeren.
De vraag stelt zich nu welke gevolgen deze uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zal hebben op de Belgische verjaringstermijn van drie jaar die binnen de verzekeringsector wordt toegepast. In ieder geval dient te worden onthouden dat omstandigheden eigen aan een zaak, in casu minderjarigheid, een opschorting van de verjaringstermijn kunnen rechtvaardigen omdat het gebrek hieraan een disproportionele inbreuk zou kunnen vormen op het recht van toegang tot een rechter
