Nochtans moet men stoppen om hervormingen aan te kondigen met de rem op. Enkele voorbeelden.
De bewustwording dat er langer zal moeten gewerkt worden, is alomtegenwoordig aanwezig. Waarom dan nu reeds, voor het echte debat nog moet starten, mordicus een gesprek over de wettelijke pensioenleeftijd in de kiem smoren?
Was het niet Michel Jadot, de coördinator van de Nationale Pensioenconferentie, die verklaarde dat de landen die deze leeftijd op 67 jaar in 2030 brengen, op dat moment zeer tevreden zullen zijn dat ze vandaag deze beslissing genomen hebben?
Het ambtenarenpensioen is dringend aan modernisering toe. Nochtans loopt iedereen rond deze hete brei heen, hoewel de stelling dat het ambtenarenpensioen een uitgesteld loon is als compensatie voor het lagere loon tijdens
de loopbaan, hoe langer hoe minder opgaat.
Meer mensen langer aan het werk... een bijstelling van het Generatiepact is de enige oplossing.
Al wie het goed meent met de pensioenhervorming weet dat. Het verleden toont eveneens aan dat een verhoging van de activiteitsgraad op het einde van de loopbaan enkel te bereiken is met niet dubbelzinnig interpreteerbare ingrepen op het vlak van bv. uittredeleeftijden en/of loopbaanvoorwaarden.
Langs de andere kant zijn velen er als de kippen bij om een algehele verhoging van de pensioenen te eisen. Nog los van het feit dat de begrotingstoestand een dergelijke miljardenoperatie niet aankan, wordt het debat vanuit de hoek van armoedebestrijding misleidend gevoerd. Onze pensioenen zouden tot de laagste van Europa behoren, maar onze gepensioneerden behoren wel tot de top drie in het klassement van de meest consumerende ouderen.
In de klassieke armoedestatistieken wordt ook geen rekening gehouden met het hoog percentage aan huizenbezit, de maximumfactuur in de gezondheidszorg, het (quasi) gratis openbaar vervoer, de sociale tarieven voor diensten
van openbaar nut, enz. Waarom geen discours dat zich concentreert op de ‘echte’ behartenswaardige
gevallen?
Tot slot, in de 21ste eeuw mag men ook wat meer verantwoordelijkheid, en bijbehorende vrijheid, bij de werknemer zelf leggen. Waarom niet het Vrij Aanvullend Pensioen voor Werknemers (VAPW) creëren? Dit is een nieuw systeem waarbij de werknemer een loonsverhoging of een premie kan omzetten in een stukje aanvullend pensioen i.p.v. het te laten storten op de bankrekening.
Voor iedere werknemer zou er dus vanaf zijn intrede in de arbeidsmarkt een aanvullende pensioenrekening gecreëerd worden. Hierdoor zal eveneens het besef voor de ernst van het pensioenverhaal toenemen. Tegen de zomer zou er best duidelijkheid komen over de broodnodige pensioenhervorming. De werkgevers willen hun steentje bijdragen, maar dan mag het ‘geen overleg met de rem op’ zijn.
PIETER TIMMERMANS, BESTUURDER-DIRECTEUR-GENERAAL
