Ivan Van de Cloot, econoom Itinera over het pensioendebat aan beide kanten van de taalgrens.
Wat valt over de pensioenen het meest op in de campagnes?
'De verspreide slagorde waarin Vlaamse en Franstalige partijen optreden. Er gaapt een kloof tussen beide. De idee dat een aanvullend bijeengespaard pensioen nodig is bovenop het wettelijk pensioen om jelevensstandaard te behouden , is aanvaard in het noorden, maar niet in het zuiden. Daar bots je nog op de ideologische stelling dat het wettelijk pensioen alles moet oplossen.'
'In Vlaanderen gaat het debat intussen over het beheer van die aanvullende pensioenen. Die discussie gaat over de zuidelijke hoofden heen. De SP.A wil dat beheer aan de overheid toevertrouwen en één openbaar pensioenfonds maken. Dat heeft schaalvoordelen, maar de Wereldbank zegt dat de grootste fondsen niet altijd het best presteren. Vlaanderen discussieert ook over de administratiekosten ervan. Terecht. Zweden bewijst dat als je die met 2 procent beperkt, het pensioenrendement stijgt met 30 tot 40 procent. De Franstalige zijde is daar niet mee bezig.'
Zijn er gelijkenissen?
'Ja, het gebrek aan creativiteit in beide landsdelen.'
'Een voorbeeld? De Belg wil zijn aanvullend pensioen in kapitaal uitbetaald hebben. Maar als hij het geluk heeft 100 te worden, is dat kapitaal al lang op. Er zijn daarvoor al systemen uitgevonden: een kleine afhouding op het kapitaal maakt het mogelijk iedereen die 85 wordt, een aanvullend maandelijks pensioen te bezorgen. Maar eer je dat ter discussie krijgt! Oeioei!
Wat is het meest verheugende in het pensioendebat?
'Eindelijk is de gedachte dat er langer gewerkt moet worden, doorgedrongen. Een tijd geleden ging PS-vicepremier Laurette Onkelinx nog in het verzet als we dit zegden, nu niet meer.'
Ze denken dat drie jaar langer werken voldoende is, terwijl acht jaar nodig is.
'Ja.'
Uw grootste teleurstelling in dit dossier?
'Het gebrek aan daadkracht. Het kortetermijndenken. Ze weten wat er moet gebeuren. Maar als het niet echt moét, beslissen ze niet. De dreigende breuk tussen de generaties ontgaat hen blijkbaar. De jongeren die geboren zijn na 1990 gaan over heel hun leven berekend, 60.000 euro méér betalen aan de overheid dan ze terugkrijgen. Dat is explosief. Niemand is ermee bezig.'
En de sociale partners?
'Die beseffen dat lange werken nodig is, maar hun heilige koeien blijven voorlopig overeind.'
