De regeringsverklaring Leterme I zei: ‘De regering zal, in overleg met de sociale partners, een Nationale Conferentie voor de Pensioenen lanceren met als doel ons pensioenstelsel te hervormen en te versterken, alsook een reflectie op gang te brengen over de berekeningsmethodes van de pensioenen, de belemmeringen voor de opbouw van het pensioen verbonden aan de mobiliteit tussen de verschillende pensioensystemen, de aanpassing aan nieuwe uitdagingen zoals de verlenging van de levensduur, maar ook de situatie van bepaalde categorieën van werknemers, contractuele ambtenaren of bepaalde categorieën van zelfstandigen.’
Wat is daarvan geworden?
Minister van Pensioenen, Marie Arena (PS), richtte in oktober 2008 een Task Force op om de conferentie – die moest zorgen voor een nieuwe maatschappelijke consensus – voor te bereiden en trok een Mister Pensioenconferentie aan: Michel Jadot, oud-kabinetschef van vorige PS-ministers van Sociale Zaken.
In de Conferentie zouden vele groepen aan bod komen; de Task Force zou beperkt blijven tot de sociale partners en de regeringstop (de vicepremiers), aangevuld met de pensioenadministraties en experts. De Task Force had vier thema’s: de wettelijke pensioenen (’1ste pijler’); de aanvullende pensioenen (’2de pijler’), de vereenvoudiging van de pensioenen en ‘de plaats van de ouderen in de samenleving’; enkel aan het laatste mochten de gepensioneerdenorganisaties meewerken, andere organisaties werden niet betrokken.
Tegen januari 2009 moest de voorbereiding klaar zijn zodat de Conferentie in het voorjaar kon starten en beslissingen konden klaar liggen tegen februari 2010.
De sociale partners in de Task Force wilden niet dat anderen zich mochten bemoeien, zelfs niet organisaties uit de eigen zuil. De Task Force herdoopte zichzelf tot Nationale Pensioenconferentie. De rest van de wereld ging daar niet in mee.
In juli 2009, na de deelstaatverkiezingen, werd Marie Arena vervangen als minister door Michel Daerden (PS). De voorbereiding van de Conferentie ‘wordt hervat’; dit betekent dat nieuwe cijfers verzameld worden die rekening houden met de economische crisis. De regeerverklaring van Herman Van Rompuy van december 2008 sprak van ‘de Nationale pensioenconferentie die aan de gang is...’.
De regering Leterme II belooft een jaar later, in november 2009, ‘de afronding van de pensioenconferentie’ die eigenlijk nog altijd niet begonnen is. Minister Michel Daerden beloofde intussen in de Senaat op een hilarische wijze een ‘Groenboek’ en een ‘Witboek’. Het filmpje erover gaat via Youtube de wereld rond. In maart 2010 legt de minister een Groenboek ter tafel. het blijkt geen groenboek te zijn. Dat moet normaal een eerste ruwe schets bevatten van het beleid dat de regering wil voeren. het boek bevat alleen statistieken die al de gegevens van de crisis pogen te verwerken, en een schets van een aantal knelpunten, en een schets van wat in het buitenland al aan pensioenhervormingen heeft plaats gehad.
Buiten het boek, krijgen de sociale partners en de vijf regeringspartijen een lijst met honderd vragen. Daarop moeten ze antwoorden en tegen juni zou de minister uit hun antwoorden een voorstel van regeringsbeslissing distilleren. De partijen en de partners vullen een aantal antwoorden in, wetend dat er op korte termijn toch niets van komt. En gelijk hebben ze, want in april 2010 valt de regering.
Er is geen voorstel. Geen pensioenconferentie. Geen groenboek. Geen witboek. Geen hervorming. Geen hervormingsplan.
