Doorgaan naar hoofdcontent

Opinie : RIP Zilverfonds (Bart Sturtewagen, De Standaard)

2001 zag het er nog zo mooi uit: de toenmalige paars-groene regering was vooruitziend en besefte dat er een vergrijzingsgolf op ons af kwam. Daarom richtte ze het Zilverfonds op. Dat zou overschotten oppotten die we door zuinig beleid op de begroting zouden boeken. Die jaarlijks aanzwellende reserve zou de pensioenschok tussen 2010 en 2030 helpen opvangen.

We zijn nu in 2010, maar over het Zilverfonds valt al enige tijd niets meer te vernemen. Sinds 2007 wordt er geen cent meer in gestort. Sterker nog: vorig jaar haalde de huidige regering er bijna 800 miljoen euro uit. Het fonds bestaat nog, maar daarmee is alles gezegd. Het speelt kennelijk geen rol meer in het beheer van de overheidsschuld en de beheersing van de vergrijzingskosten.

Is dat erg? Misschien niet, maar dan moet er wel iets voor in de plaats komen. In tegenstelling tot de hooggestemde toon bij de oprichting van het Fonds, was dit nooit het tovermiddel waarvoor het soms werd uitgegeven. Het Zilverfonds belegt zijn geld immers in ... overheidsobligaties. Een zuivere vestzak-broekzakoperatie. In plaats van de overheidsschuld rechtstreeks te verminderen, belegde de overheid in haar eigen schuldpapier. Voor Europa is het resultaat daarvan nul.

De redenering was dat op die manier meer discipline werd ingebouwd. Politici zouden erdoor worden aangezet om voorrang te geven aan schuldafbouw op het verzinnen van nieuwe leuke manieren om geld uit te geven. Maar de regel dat vanaf 2007 een vast percentage van het bruto binnenlands product naar het Fonds moest gaan, is nooit toegepast en intussen is de toestand van de Schatkist dramatisch verslechterd. Over de bestemming van overschotten moet in vele jaren niet meer worden gesproken: er zijn geen overschotten, er zijn alleen nog tekorten.



Dat het in de goede jaren niet is gelukt om met deze aanpak, of met een andere, serieuze bedragen opzij te zetten voor de vergrijzing: dat is het echte probleem. Dat is een drama en het is een schandaal.

Het gaat niet om de aangewende techniek. De noodzaak om keuzes te maken, daar ging het om. Er werd honderden keren in toespraken en debatten op die nagel gehamerd. Maar de kille vaststelling is dat er niets mee is gedaan. Zonder de dwingende plicht om jaarlijks iets opzij te zetten, in een Zilverfonds of op een andere manier, is de hele oefening een lege doos.

De conclusie is ontnuchterend: iedereen, ook de socialisten, geeft nu toe dat de enige manier om een deftig pensioen te hebben, is er een op te bouwen naast het wettelijke stelsel. Ons basispensioentje zal hooguit de armoededrempel halen. We zullen er langer voor moeten werken, maar het zal amper wat voorstellen. Als minister van Pensioenen Michel Daerden, met een Groen- en een Witboek onder de arm, straks zijn Pensioenconferentie start, is dat de bittere realiteit.

Bart Sturtewagen, De Standaard

Populaire posts van deze blog

Kosten vergrijzing wegen almaar zwaarder door: toekomstige regering wacht lastige taak om oplossing te vinden

Waar uitkeringen, gezondheidszorg of pensioenen vandaag ruim een vierde van onze gezamenlijk geproduceerde welvaart opeisen, zal dat tegen 2070 al een derde zijn. En dat is voor het overgrote deel te wijten aan de vergrijzing van onze bevolking. Dat blijkt uit het nieuwe jaarrapport van de Studiecommissie voor de Vergrijzing. En zo weten de regeringsonderhandelaars nog eens duidelijk wat hen te doen staat. Vervolg VRT Rapport Studiecommissie voor de Vergrijzing

Is het waar dat de jonge leraars 400 à 600 euro per maand minder pensioen zullen krijgen? - DeWereldMorgen.be

Steeds verder gaat de federale regering in de afbraak van het wettelijk pensioen, zowel voor de werknemers uit de privé als voor de ambtenaren. De uitstapleeftijd neemt toe en het pensioenbedrag neemt af. Ook de sector onderwijs deelt in de klappen. “Weinig sectoren zijn zo zwaar getroffen door de pensioenhervormingen als het onderwijs. Leerkrachten die aan het begin van hun loopbaan staan, zullen vijf tot acht jaar langer moeten werken en als alle geplande maatregelen uitgevoerd worden, zullen ze maar liefst 400 à 600 euro netto per maand minder pensioen krijgen”. Dat schrijven 25 delegees van zes Vlaamse en Franstalige onderwijsvakbonden in een Opinie/Carte Blanche die o.a. verscheen in “Le Vif” (4 december 2017) en op “De Wereld Morgen” (14 december). Zo begint ook een Petitie tegen de afbraak van het onderwijspensioen. Stemmen de hallucinante cijfers die in de Opinie en in de Petitie vermeld worden, met de werkelijkheid overeen? Is het waar dat de jonge leraars 400 à 600 eu...