Met de koersval van vrijdag is de Bel20 weer op het peil van april 1997 beland. Anders gesteld: de voorbije 11,5 jaar boekte de belegger die trouw zijn Bel20-fonds bijhield, welgeteld nul euro koerswinst. De beurs doet bijgevolg weer haar best om de stelling dat aandelen op lange termijn een goede belegging zijn, te ondergraven. Bijgevolg verbaast het misschien niet dat langetermijnbeleggers een uitstervend ras lijken.De Bel20 sloot op goed 2.100 punten, een koerspeil dat in april 1997 al op de bordjes stond. In de tussenliggende 11,5 jaar schommelde de Bel20 wild tussen 1.426 en 4.756 punten, maar de trouwe langetermijnbelegger is door de huidige kredietcrisis alle koerswinst sinds 1997 kwijt.
Een lange reeks academische studies mag aantonen dat aandelen op lange termijn de beste belegging zijn, dat is een schrale troost. Want die lange termijn kan soms héél lang duren. Dat leert de geschiedenis van de Dow Jones, de oudste en bekendste beursindex ter wereld. De onfortuinlijke belegger die in de zomer van 1929 zijn eerste stapjes op Wall Street zette, moest als gevolg van de Grote Depressie tot 1954 geduld oefenen eer hij zijn geld terugverdiend had.
Ook de stagflatie van de jaren 70 was allerminst een goed klimaat voor een 'buy and hold'-strategie. Op 9 februari 1966 stak de Dow Jones even de neus boven 1.000 punten. Het duurde meer dan 16 jaar, tot oktober 1982, eer Wall Street die grens definitief achter zich liet. De grens van 10.000 punten blijkt even hardnekkig. De Dow draait sinds 1998 door het uiteenspatten van de technologiezeepbel, 9/11, boekhoudschandalen en kredietcrisis brede cirkels rond 10.000.
Eenzelfde verhaal in Brussel: de sterke klim tussen maart 2003 en mei 2007 bleek achteraf gezien niet meer dan een scherpe remonte die langdurige baissemarkten ('secular bear markets' in Wall Street-jargon) vaker kenmerken. Feitelijk zit Brussel sinds 1999 in een baissemarkt. Sindsdien is de kleine belegger nooit en masse teruggekeerd naar de beursvloer, net als de grote belegger: pensioenfondsen en verzekeraars dumpten hun Belgische aandelen in de late jaren 90 en opteerden voor 'alternatieve beleggingen' zoals hefboomfondsen, private equity of gestructureerde producten. Daarmee belegden die institutionele beleggers onrechtstreeks toch op de Brusselse beurs, aangezien diezelfde private-equityspelers, hedgefunds en Angelsaksische fondsbeheerders dezer dagen de dienst uitmaken bij de Belgische steraan- delen. En die steraandelen ondervinden dat die 'zwerfkapitalisten' geen stabiele beleggers zijn. KBC incasseerde in zijn 57-jarige beurscarrière zes keer een koersval van meer dan 10 procent. Alle zes keer tijdens de voorbije maand. Zelfs tijdens de crash van 19 oktober 1987 verloor KBC 'maar' 9,8 procent.
