Het Raadgevend Comité voor de Pensioensector adviseert de nieuwe regering om absolute voorrang te geven aan de uitbouw van het wettelijk pensioenstelsel, de zogenaamde eerste pensioenpijler.
Het advies staat haaks op wat de meeste partijen denken. Die zoeken de oplossing voor onze te lage pensioenen veelal in een uitbreiding van de tweede pensioenpijler: het aanvullend pensioen via de werkgever. Dit wordt fiscaal aangemoedigd, net zoals het individueel pensioensparen (derde pensioenpijler). Maar volgens het Raadgevend Comité zouden de fiscale aftrekken voor de tweede en de derde pensioenpijler best geleidelijk afgebouwd worden. De regering kan de extra inkomsten vervolgens gebruiken om het wettelijk pensioen te verhogen zodat de gepensioneerden hun levensstandaard kunnen aanhouden. Klinkt logisch. Maar is het ook realistisch? We vrezen. Dit is enkel mogelijk indien de komende en alle daaropvolgende regeringen een uiterst doorgedreven begrotingsdiscipline aan de dag leggen. Politici moeten verkozen worden. Veelal proberen ze dat door de mensen van alles te beloven. Na de sanering van de overheidsfinanciën door de regering Dehaene, lieten de regeringen Verhofstadt en Leterme de begrotingsteugels opnieuw vieren. Met als gevolg een begrotingstekort dat vorig jaar alweer opliep tot 20 miljard euro.
Een tweede reden waarom we vrezen is de vergrijzing van onze bevolking. De eerste pijler is gebaseerd op repartitie. De actieven betalen de pensioenen. In 1970 waren er 4 actieven voor 1 gepensioneerde, tegen 2050 zijn er nog maar 2 actieven voor 1 gepensioneerde. Dat lijkt ons een onhoudbare situatie. Tenzij men de belastingen nog meer verhoogt, maar we hebben nu al de hoogste belastingdruk van de wereld. Tenzij we verplicht worden langer te werken, maar de partijen durven dat niet beslissen. Tenzij alle andere overheidsuitgaven tot het absoluut noodzakelijke worden beperkt, maar de noden zijn groot en onze politici geven graag geld uit.
Kortom, het advies van het Raadgevend Comité klinkt logisch. Maar geleerd door het verleden geloven we nooit dat onze politici in staat zullen zijn om definitief orde op zaken te stellen. Laat iedereen daarom vooral voor zichzelf zorgen door te sparen. Laat werkgevers en vakbonden toe cao’s te sluiten waarin groepsverzekeringen interessanter zijn dan onmiddellijke (zwaar belaste) loonsverhogingen. En laat de regering haar handen afhouden van de fiscale aanmoedigingen voor groepsverzekeringen en pensioensparen.
Dit artikel is verschenen op de blog de kern van het belang van limburg en is geschreven door Eric Donckier.
