In Nederland hebben werkgevers en werknemers afgelopen donderdag een principeakkoord bereikt over de verhoging van de pensioenleeftijd. Vanaf 2020 moeten Nederlanders werken tot hun 66, en vanaf 2025 zelfs tot hun 67, om recht te hebben op een volledig pensioen. Daarna wordt de pensioenleeftijd om de vijf jaar herbekeken in functie van de stijgende levensverwachting.
De vakbonden moeten het akkoord nog voorleggen aan hun achterban. Maar de kans is groot dat de nieuwe Nederlandse regering na de verkiezingen van 9juni onmiddellijk aan de slag kan om de pensioenwet te herschrijven.
In België hebben de directie en de vakbonden bij Carrefour, eveneens afgelopen donderdag, een akkoord bereikt om 984 mensen van 52 tot 65 jaar met vervroegd pensioen te sturen. Daarvan zijn er 846, of 85 procent, tussen 52 en 57jaar 'oud'. Zij zullen tot hun 65ste, grotendeels met overheidsgeld, betaald worden om niets meer te doen. Waarna ze welverdiend écht met pensioen kunnen gaan.
De Belgische minister van Werk, Joëlle Milquet (CDH), toonde zich opgetogen over het akkoord en zal het dan ook prompt goedkeuren.
Sinds 1993 is het al de vierde keer dat GB/Carrefour bij herstructureringen een beroep doet op een verlaging van de brugpensioenleeftijd. In 1993 ging het, net als nu, om brugpensionering vanaf 52 jaar. Bij 'kleinere' herstructureringen in 1999 en 2007 mocht er telkens een contingent 55-plussers met prepensioen. Die laatsten hebben nauwelijks de officiële brugpensioenleeftijd bereikt, of er staat al een nieuwe lading jonge Carrefour-bruggepensioneerden voor de deur bij de RVA. Handig toch, die vervroegde brugpensioenen, wanneer je je bedrijf maar niet rechtgetrokken krijgt.
Allicht daarom werd het akkoord bij Carrefour op oorverdovende stilte onthaald aan de kant van de werkgevers. Die zijn er anders nochtans meestal als de kippen bij om de politiek de les te lezen over de 'hangmat' die onze sociale zekerheid volgens hen is geworden. En ze schrijven goed onderbouwde studies waaruit moet blijken dat ons pensioenstelsel onbetaalbaar wordt als we niet langer gaan werken.
Maar intussen vinden ze het natuurlijk wel handig dat ze zelf mensen in die hangmat kunnen dumpen, als ze daarmee herstructureringskosten kunnen afwentelen op de maatschappij. Dat doen ze dan ook volop - in comfortabele compliciteit met de vakbonden.
De politiek legt dit perverse bondgenootschap van de sociale partners intussen geen strobreed in de weg. Niet bij Carrefour. Niet bij Opel Antwerpen. Niet bij Janssen Pharmaceutica - om maar enkele recente voorbeelden te geven. Pas nadat het Carrefour-akkoord in de media was neergesabeld, werden de brugpensioenen de voorbije dagen eventjes, tussen het BHV-geweld door, ook een politiek issue. Politici van alle kleuren en gezindten kwamen obligaat voor de camera's toeteren dat 'we in de toekomst natuurlijk allemaal langer zullen moeten werken om de pensioenen betaalbaar te houden'.
In de toekomst. Misschien. Wie weet. Als we ooit eens een regering krijgen die vijf minuten sociale moed vindt. Meer is er niet nodig om de verlaging van de brugpensioenleeftijd onmogelijk te maken.
Wedden dat, voor het zover is, Carrefour al voor de vijfde keer een hoop jonge vijftigers op prepensioen heeft gestuurd? En in Nederland werken ze dan allicht al tot hun zeventigste.
Karin De Ruyter
