De vakbonden betogen vandaag tegen de regering-Di Rupo I. Het is de kroniek van een aangekondigd protest dat drijft op onbehagen en frustratie. Er is onbehagen over de bittere economische en budgettaire tijden, frustratie omdat de verantwoordelijkheid daarvoor bij anderen wordt gelegd. Banken en ratingkantoren zijn de boosdoeners, Europa de boeman die de lasten afwimpelt op de zwakken. In zo'n sfeer wordt elk regeerakkoord, hoe evenwichtig of onevenwichtig ook, per definitie kop-van-jut.
De vergrijzing. In België hebben we lang ontkend dat daarvoor grote hervormingen nodig waren. Er was enige massage voor langer werken via het Generatiepact. Daarnaast rekenden we op het Zilverfonds: de afbouw van de staatsschuld tot 60 procent van onze economie in 2012 zou voldoende geld vrijmaken. We hebben gegokt en verloren: de staatsschuld zal hoger zijn dan 100 procent. We moeten de hervormingen aanvatten die we altijd hebben uitgesteld, en dat in de moeilijkste budgettaire en economische context sinds de Tweede Wereldoorlog, terwijl Europa een existentiële crisis doormaakt.
Vervolg
