De Europese landen knippen haast allemaal in het aantal ambtenaren dat ze hebben en/of in hun lonen; ze grijpen in op de pensioenleeftijd, en reduceren de gezondheidsuitgaven. Nogal wat landen voeren gelijktijdig een verhoging van de uitgaven voor onderzoek en innovatie door.
En België?
Van dat laatste is in België en zijn deelstaten alleszins niets te merken. Ook Vlaanderen, dat meestal een ‘krachtiger' beleid voert, snoeit in het wetenschappelijk onderzoek. De kaasschaafmethode die hier vaak wordt toegepast — overal een klein beetje weghalen om toch maar géén keuzes te moeten maken — laat niet toe uitzonderingen te maken.
Naast de kaasschaafmethode, is ‘bevriezen' de ‘hoogste' besparingsmethode waartoe de Belgen in staat zijn. Het zijn twee methodes om echte beslissingen te vermijden.
Pensioenen
Haast alle landen maken de keuze de pensioenleeftijd op te trekken om de mensen te verplichten langer te werken en dus minder lang op pensioen te zijn. Ze beperken zo het aantal gepensioneerden om die dan een afdoende hoog pensioen te kunnen geven. België beperkt het aantal gepensioneerden niet. Het zal meer gepensioneerden kennen, en die dus geleidelijk minder pensioen kunnen geven. Dat is wat zich al decennia voordoet, behalve voor de ambtenaren. De pensioenen van die laatste zijn hoog, en stijgen mee met de welvaart. Bij werknemers en zelfstandigen is dat niet zo: hun pensioenen zijn de facto bevroren, en degraderen dus geleidelijk. Dat is de reden waarom de Belgische pensioenen intussen verhoudingsgewijs bij de laagste in Europa horen. De meeste partijen blijven een verhoging van de pensioenleeftijd afwijzen, uit vrees voor de vakbonden die zelfs de afschaffing van het vervroegd pensioen (brugpensioen op 58, 55, 52 en 50 jaar) afwijzen.
Meer
