Ouderen zijn almaar gezonder. In 35 jaar is het aandeel 65-plusser met zware beperkingen met 40 procent verminderd.
In 1966 had één op de vier 65-plussers last van ernstige tot zware lichamelijke beperkingen ('invalide' of 'semi-invalide'). In 2001, 35 jaar later, was dat minder dan één op de zes: 40 procent minder. En dat ondanks de sterke toename van het aantal ouderen.
Professor Jozef Pacolet (KU Leuven) maakte die cijfers gisteren bekend op een colloquium van de federale overheidsdienst Sociale Zekerheid. Ze stoelen op de nationale gezondheidsenquête.
De gemiddelde levensverwachting (gemeten op nul jaar) bedraagt vandaag 81 à 82 jaar voor vrouwen, en 75 à 76 voor mannen.
Degenen die 65 worden, worden ouder: vrouwen die 65 worden, hebben dan nog een levensverwachting van ruim 20 jaar; mannen die de officiële pensioenleeftijd bereiken, hebben dan gemiddeld nog 16 à 17 jaar te leven.
Mannen sterven vroeger dan vrouwen maar hebben in dat kortere leven minder jaren met gezondheidsbeperkingen.
Berekeningen van professor Pacolet leren dat ouderen met chronische aandoeningen, hoge zorguitgaven hebben, vooral niet-medische zorguitgaven. Die brengen veel ouderen onder de armoedegrens. In Vlaanderen en in Brussel haalt de Vlaamse zorgverzekering een pak mensen weer boven de armoedegrens. Franstalig België laat na zijn bevolking ook een zorgverzekering aan te bieden, zei professor Pacolet.
Karel Van Den Bosch van de Universiteit Antwerpen toonde aan dat België er de afgelopen dertig jaar niet in slaagde het aantal armen onder zijn gepensioneerden te verminderen, terwijl andere EU-landen dat wel deden (DS 29 september). Pacolet stelde vast dat de uitgaven van de gepensioneerden sterker stegen dan hun inkomsten. Dat verklaart meteen dat veel 65-plussers die vroeger nog spaarden, nu 'ontsparen' of hun spaarcentjes opeten.
Zelfs onder 55-65'ers wordt veel 'ontspaard': vooral degenen die vervroegd op pensioen gaan, moeten al vroeg aan hun spaarcentjes beginnen knabbelen.
